Μία ημέρα φυλακή. Δύο ημέρες φυλακή. Τρεις ημέρες φυλακή. Ένας μήνας φυλακή.

Written by @ June 28th, 2012

Η πόρτα ανοίγει και κλείνει, ξανανοίγει και ξανακλείνει. Τρεις μήνες φυλακή. Ένας χρόνος φυλακή. Θέλω να ξέρω αν οι άλλοι με σκέφτονται όσο τους σκέφτομαι εγώ. Οι μέρες περνάνε γρήγορα […]

Continue reading →
Close

Η πόρτα ανοίγει και κλείνει, ξανανοίγει και ξανακλείνει. Τρεις μήνες φυλακή. Ένας χρόνος φυλακή. Θέλω να ξέρω αν οι άλλοι με σκέφτονται όσο τους σκέφτομαι εγώ. Οι μέρες περνάνε γρήγορα τώρα. Τετρακόσιες ογδόντα δύο ημέρες φυλακή. Τετρακόσιες ογδόντα τρεις ημέρες φυλακή. Τετρακόσιες ογδόντα….έχασα το μέτρημα. Γαμώτο. Καλύτερα έτσι. Το να μετράς μες στη φυλακή δεν κάνει καλό. Η αριθμητική δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα. Η φυλακή έχει την δική της μυρωδιά. Μια μυρωδιά που σε τυλίγει και σε ακολουθεί. Δεν θα καταφέρω ποτέ να την βγάλω από πάνω μου. Χτες συμπλήρωσα το δεύτερο ημερολόγιο μέσα. Δύο γαμημένα χρόνια. Δεν με πιάνει ύπνος. Ξέχασα πώς να χαμογελάω και τώρα δεν μπορώ να ονειρευτώ. «Κλινκ κλινκ» μέσα στη νύχτα. Με ξυπνάνε για έρευνα. Ίσως βρουν το τσέρκι. Εφτακόσιες πενήντα μία ημέρες φυλακή. Είστε ικανοποιημένοι αγαπητοί μου δικαστές; Γουρούνια. Εφτακόσιες πενήντα δύο ημέρες φυλακή, γουρούνια. Εφτακόσιες πενήντα τρεις, γουρούνια.  Πηγαίνω-έρχομαι και φεύγω ξανά. Πηγαίνω – έρχομαι και φεύγω ξανά. Το κελί μου είναι τρία επί τρία. Από το παράθυρο του δευτέρου ορόφου βλέπω 20% του ουρανού πάνω από τον γαμημένο τοίχο της φυλακής. Διασχίζω την αυλή σαν αυτόματο. Περπατάω χιλιόμετρα μέσα σε μια αυλή με εμβαδόν μόλις λίγα μέτρα. Βαρεμάρα και ξανά βαρεμάρα. Σήμερα ξέρασα την ίδια μου την ψυχή. Ξέρασα κάγκελα, τοίχους, απομονώσεις, χρόνια φυλακής, δικαστικές ποινές. Ξέρασα τρία χρόνια φυλακής. Δεν θέλω να μετράω πια. Κλείνω τελείως τα μάτια μου και σκέφτομαι. Σκέφτομαι τους συντρόφους, που τους κρατάνε μακριά μου σε άλλες φυλακές. Σκέφτομαι φωτιές στις ταράτσες τους. Σκέφτομαι όλα όσα προσπάθησε η φυλακή να με κάνει να ξεχάσω. Σκέφτομαι ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα ταξίδι που δεν τελειώνει εκεί που τελειώνει ο τοίχος, ένα βλέμμα που δεν είναι παγιδευμένο πίσω από τα γαμημένα τα κάγκελα. Σταματάω να σκέφτομαι. Ανοίγω το χέρι. Κοιτάω τη μεταλλική λίμα. Τώρα ξέρω. Ξέρω ακριβώς τι πρέπει να κάνω. Πάμε λοιπόν, άλλη μια φορά. Αυτή τη φορά με πάθος. Μέχρι το τέλος. Ζήτω η αναρχία.

(το αρχικό κείμενο στα αγγλικά αλιεύτηκε από το bristol abc)

Leave a Reply

Ελληνικά / Greek

Η πόρτα ανοίγει και κλείνει, ξανανοίγει και ξανακλείνει. Τρεις μήνες φυλακή. Ένας χρόνος φυλακή. Θέλω να ξέρω αν οι άλλοι με σκέφτονται όσο τους σκέφτομαι εγώ. Οι μέρες περνάνε γρήγορα […]

Continue reading →

View all

Αγγλικά / English

DOES WORK LIBERATE? Work penetrates and determines our whole existence. Time flows merciless at her rhythm as we commute through identical depressive surroundings at an ever increasing pace. Working time…productive time…free […]

Continue reading →

View all